Nunca quisen ser ourizo
"Estou xirando nun redondel de angustia.....
co tempo detido...... ¡astillado!,
.... sentindo cada una das agullas
que teño no corazón....
por arrincar esta frecha......
Onte souben que dentro da auga
non se pode chorar,.....¡afogaste!.
Mais a lúa volvera....
¡xa verás!,
atraiendo de novo a marea de miña playa,
e volverei a xugar na area
facendo castilliños no teu carón. "
Nunca quise ser erizo.
Estoy girando en un redondel de angustia,
con el tiempo detenido, ¡astillado!,
sintiendo cada una de las agujas
que tengo en el corazón...
por arrancar esta flecha...
Ayer supe que dentro del agua no se puede llorar, ¡te ahogas!.
Más la luna volverá, ¡ya verás!,
atrayendo de nuevo la marea de mi playa,
y volveré a jugar en la arena
haciendo castillitos a tu lado".


Soy gallega como el tojo, como la empanada como el ribeiro.
Fue mi primera poesÃa en gallego. No quiero volver a sentirme nunca más como un erizo, además los he probado.... tanto cocidos como crudos y no me gustan.
Es lunes.... ya he tenido una bronca con un compañero (por una mala contestación) y estoy muy cabreada.
Si los cabreos se pasan "meando" me parece que esta vez voy a tener que hacer muchos pises.....
Peichi!!!
Alegraté hay mucho idiota por ahi!!! no te enfades que salen arrugas!!
Es preciosa la poesia, ¿no se puede llorar bajo el mar?imagino que no claro.
El fin de semana genial, Logroño genial, las tapas genial, el tio wueno genial pero yo con agujetas de tanto caminar y con algún kilo de más je je.
Un besazo reina Peicha!! y otro para Jichi que no le he dicho nada!!
¿Agujetas?.... ja ja ja ja...... de caminar?.....¡ay mi niña! .... ja ja ja ja...... no se que pensar Anusky......
Cuando me fui de "luna de miel" no podrÃa de las "agujetas"..... ja ja ja.... pero no creo que fueran de andar... ji ji ji ji.....(risa mu maliciosa tirando para maliciosa-total.....).
Ya te conté que tengo una cuñada de Ezcaray...... Dios! en la boda me puse morada/azulada..... acabé cantando jotas. Recuerdo haber cantado en un karaoke improvisado..... y un concurso de lambada bailando con la pedorra de mi hermana. Empatamos con mi hermano Guille y Lorena (que staba embarazada de David).
Ufffff! como me reà aquel dÃa.
A mi tampoco me gusta el erizo, ni las agujetas, salvo las de origen libidinoso, jjjejjejejejej...
Besitos...
¡¡¡Nunca más!!!.
¡Cómo pinchabas!.
TodavÃa me duele.
Tonto, tonto y tonto.
Ea ea es....¡ya pasó!.....
y ya no voy a llorar más..... (bueno de risa si).
Bstos!
TQ
con rosas o sin rosas
aunque no hable por las mañanas
aunque te pongas mas borde que House.
Me preocupa más cuando no lo haces.
Te quiero. ¿Lo sabÃas?.
Si. Y cuando no lo se.. lo imagino que es parecido...
¿cuando no hago que?
Chorar.
Ah! eso lo explicaré alguna vez. Porque no lloro, porque no lloré cuando lo de mi padre. A veces cuando algo se te rompe por dentro te quedas helado... y no hay fuerzas ni para llorar. Eso por un lado, por otro..... la rebeldia. Ver a todo el mundo jodido me puede mas...¡todo el mundo llorando!....¿como voy a llorar yo? Es como cuando está toda la familia preocupada..... alguien tiene que asumir el papel de "un cierto control" ¿no?. No se... pero a veces siento que no tengo derecho a llorar ni a quejarme sobre todo cuando considero que los demás tienen más derecho que yo.
Me estoy rayando....
Bsstos.
la poesia es preciosa y supongo que el erizo tb soy yo ahora mismo, el problema es que no puedo dejar de serlo de momento , no creo en los arreglos mágico pero si en los que vienen con el tiempo ¿ a ver qué tal?